Voor Alexandra begint duurzaamheid niet bij systemen, strategieën of structuren. Het begint bij mensen. Bij hoe we naar elkaar luisteren, hoe we communiceren en hoe we ruimte maken voor echte verbinding. Steeds opnieuw keren we in ons gesprek terug naar hetzelfde idee: als we willen dat iets blijft bestaan, of het nu binnen een bedrijf, een gemeenschap of de samenleving is, dan moeten we beginnen bij de menselijke laag die onder alles ligt.
Alexandra is Office Manager bij Ecopulz, maar die titel vertelt maar een deel van het verhaal. Ze is iemand die een rijk en veelzijdig leven heeft geleid, gedreven door nieuwsgierigheid, beweging en een diepe gevoeligheid voor mensen en hun verhalen. Als ze terugkijkt, voelt niets rechtlijnig of vastomlijnd. Haar pad ontvouwt zich juist op een organische manier, waarbij de ene ervaring de volgende in gang zet en telkens weer een nieuwe laag toevoegt aan wie ze vandaag is.
Wanneer ik haar vraag naar haar sterke punten, noemt Alexandra meteen dat ze zichzelf ziet als een bruggenbouwer.
“Een verbinder,” zegt ze.
Niet alleen tussen organisaties, maar vooral tussen mensen. Ze brengt individuen samen rondom gedeelde waarden en helpt hen iets te vormen dat groter is dan henzelf. Dat instinct duikt overal op, in haar werk, in haar persoonlijke leven en in hoe ze omgaat met verandering.
Beweging is een terugkerend thema in hoe Alexandra zichzelf omschrijft. Ze is altijd iemand geweest die dingen in gang zet. Wanneer iets vastloopt, zoekt ze naar een manier om opnieuw beweging te creëren. Dat kan betekenen dat ze organiseert, coördineert, een gesprek opent of simpelweg aanwezig is en luistert. Zelfs in moeilijke omstandigheden gelooft ze dat kleine handelingen nieuwe richtingen kunnen openen. Eén stap, zegt ze, kan al een golfje veroorzaken.
Die behoefte aan beweging verklaart ook waarom routine alleen nooit echt bij haar paste. Alexandra studeerde oorspronkelijk af als grafisch vormgever en werkte jarenlang in dat vak. Creativiteit is altijd een kernonderdeel van haar identiteit geweest, of het nu om tekenen, schilderen, keramiek of schrijven gaat. Maar met de tijd voelde ze die creativiteit verstarren. Te automatisch. Te losgekoppeld van het tastbare, menselijke deel van creëren.
“Wanneer creativiteit verdwijnt,” zegt ze, “komt alles uiteindelijk tot stilstand.”
Dus ging ze verder. Niet één keer, maar meerdere keren. Alexandra werkte in verschillende sectoren en bekleedde jarenlang leidinggevende en projectmanagementrollen, zelfs in sterk technische omgevingen zoals industriële reiniging. Ook daar bleef haar focus hetzelfde: communicatie, coördinatie en verbinding. Ze deed niet simpelweg projectbeheer. Ze volgde op, bleef in contact met klanten, checkte in bij de mensen op de werkvloer. Voor haar was die opvolging geen extra stap, maar precies de plek waar duurzaamheid ontstaat. Vertrouwen groeit wanneer mensen zich gezien en gehoord voelen en dat vertrouwen is wat relaties en bedrijven door de tijd heen levend houdt.
Naast haar professionele werk heeft Alexandra altijd een diepe interesse gehad in mensen op persoonlijk vlak. Ze spreekt vol overtuiging over het belang van luisteren zonder oordeel. Niet iedereen heeft therapie of labels nodig, legt ze uit. Soms heeft iemand gewoon ruimte nodig om zijn of haar verhaal te kunnen vertellen, om gehoord te worden als mens en niet als functie.
“We praten veel te weinig met elkaar,” zegt ze. En wanneer communicatie wegvalt, verdwijnt ook de duurzaamheid.
Die blik bepaalt ook hoe ze naar organisaties kijkt. Veel structuren die decennialang hebben gewerkt, passen volgens haar niet meer bij de wereld waarin we nu leven. Groei zonder communicatie creëert afstand. Efficiëntie zonder verbinding leidt tot versnippering. Echte duurzaamheid betekent volgens haar dat we de moed hebben om opnieuw rond mensen te organiseren, om systemen te bouwen die menselijke waarden ondersteunen in plaats van ze te verdringen.
Bij Ecopulz heeft Alexandra het gevoel dat ze een plek heeft gevonden waar deze ideeën echt kunnen bestaan. Haar rol geeft haar de ruimte om te schakelen tussen structuur en creativiteit, organisatie en intuïtie. Ze brengt mensen samen, helpt ideeën vorm te krijgen en creëert momenten, zoals interne evenementen, waarop collega’s elkaar op een andere manier kunnen ontmoeten dan via hun dagelijkse taken. Die momenten zijn voor haar van betekenis. Ze versterken teams, verdiepen relaties en leggen in stilte het fundament voor iets dat blijft.
Buiten haar werk vindt Alexandra energie in natuur, cultuur, reizen en kleine alledaagse momenten. Een kop thee, een zonnestraal, een goed gesprek. Ze omschrijft zichzelf als iemand die altijd op zoek is geweest naar schoonheid en betekenis, soms als overlevingsmechanisme, soms als inspiratiebron. Schrijven, verbeelding en creativiteit zijn al sinds haar jeugd trouwe metgezellen, ook al is ze nog steeds aan het leren om die weer volop ruimte te geven.
In deze fase van haar leven wordt een ander thema belangrijk: balans. Na jaren van geven, initiatief nemen en verantwoordelijkheid dragen, leert Alexandra om te vertragen en zichzelf ook te laten ontvangen. Ze spreekt open over hoe uitdagend dat soms is, over het loslaten van oude patronen, het toelaten van stilte en het vertrouwen dat verbinding niet verdwijnt wanneer je een stap terug doet. Tegelijk merkt ze dat wat overblijft echter en bewuster wordt.
Uiteindelijk komen we in ons gesprek terug bij het begin. Duurzaamheid is voor Alexandra geen abstract begrip. Het is iets diep persoonlijks. Het gaat om goed zorgen voor jezelf zodat je ook voor anderen kunt zorgen. Om communicatie die begrip creëert. Om creativiteit die dingen in beweging houdt. Om telkens opnieuw bruggen bouwen tussen mensen.
“Duurzaamheid begint bij jezelf,” zegt ze.
Van daaruit kan het zich uitbreiden naar teams, naar organisaties en naar de wereld om ons heen.
